یه کاری کن که می تونی
یه خونه شو تو ویرونی
از این بیشتر نپرس از عشق
نمی دونم ، نمی دونی

تو این تقویم دلمرده
کسی اشکاشو نشمرده
کجا دیدی که تنهایی
غماشو با خودش برده

یه کاری کن از این بیشتر
نیفتم تو غم آخر
نذار شمع حضور من
یه شعله شه تو خاکستر

نگو دوره ، نگو دیره
نگو این قصه دلگیره
یه عمری رفته از دستم
نیای عشق تو می میره

یه کاری کن که می تونی
یه خونه شو تو ویرونی
از این بیشتر نپرس از عشق
نمی دونم ، نمی دونی

تو این طنین دلمرده
کسی اشکاشو نشمرده
کجا دیدی که تنهایی
غماشو با خودش برده

از تن تو که میگذرم
حرفاتو باور می کنم
تو دست بارونی عشق
خستگیمو در می کنم

میون این فاصله ها
بودن تو یه نعمته
حتی اگه یه شب باشه
سفر با تو غنیمته

میون این فاصله ها
بودن تو یه نعمته
حتی اگه یه شب باشه
سفر با تو غنیمته

شب سفر یه حادثست
برای تو برای من
یه فرصت بدون شک
واسه دوباره ما شدن

آخرین جاده کجاست
عبوره یا رسیدنه
حتی دروغ ولی بگو
که این شبا مال منه

از تن تو که میگذرم
حرفاتو باور می کنم
تو دست بارونی عشق
خستگیمو در می کنم

میون این فاصله ها
بودن تو یه نعمته
حتی اگه یه شب باشه
سفر با تو غنیمته

میون این فاصله ها
بودن تو یه نعمته
حتی اگه یه شب باشه
سفر با تو غنیمته

این روزها برایت دلتنگتر از آن روزهایم، که نبودی. مثل شراب صدساله میمانی، مستـــَـت شدن ­سردرد میاورد، چه میشود کرد نازنین!؟

 این یکی برای تو و برای دلتنگی­هایم

شش تار

گیتار،

       میگریاند و می­بردت تا سرآغاز رویاها

       تا هق­هق روحهای گم­گشته

                                 که از دهانه گـِـردش میگریزد

و عنکبوتی

            ستاره ای بزرگ می­تند

           برای شکار  ِ آهی / که

                           درمیان سیاهی قفسه­ی چوبیش

                           اسیر است

                                                فدریکو گارسیا لورکا

Las Seis Cuerdas

La guitarra,

hace llorar a los sueños.

El sollozo de las almas

perdidas,

se escapa por su boca

redonda.

Y como la tarantula

 teje una gran estrella

para cazar suspiros,

que flotan en su negro

aljibe de madera.  

Federico Garcai Lorca

 این یکی هم برای تمامی آه­هایی که در سینه گیتار خاک­گرفته­ام اسیر است.

راز  ِ گیتار

درمیانه میدانی گـِرد،

شش دخترک میرقصند.

سه تاشان از گوشت و استخوان

سه تایشان از جنس نقره

تماشاگرشان

رویاهای دیروز است

که

تندیس طلایی الهه­ی تک­چشم/پولیفموس

آنها را دربرگرفته.

گیتار !

                                                فدریکو گارسیا لورکا

Adivinanza De La Guitarra

En la redonda 
encrucijada,
seis doncellas
bailan.
Tres de carne
y tres de plata.
Los sueños de ayer las buscan
pero las tiene abrazadas
un Polifemo de oro.
¡La guitarra! 

Federico Garcai Lorca

پ.ن.1: هر دو شعر از لورکای بزرگ است. فکر میکنم این دو قطعه از نظر غنای تشبیه بینظیرند. تشبیه جعبه صدای گیتار به چهره­ی الهه ی تک­چشم، تشبیه دست نوازنده به عنکبوتی که برای شکار آه، تور میتند. تشبیه همنوایی سه انگشت و سه سیم گیتار به شش دختر رقاص فضایی خارق­العاده ایجاد کرده است.

پ.ن.2: Polifemo یا Polyphemus (پولیفموس) الهه­ای تک­چشم – فرزند پوسیدون و توسا – در اساطیر یونان.

آره خوب من دیونم       ولی اینو می دونم       من میخوام فقط با تو بمونم

زندگی بی تو برام بی معنیه                 چجوری بگم یه جوارایی یعنی یه

قفسی که توش اسیرم                          اگه تو نیای میدونی میمیرم

می دونی دوستت دارم دیونه وار                تو بیا تو بیا پیشم بمون همین یه بار

آخه از تو که چیزی کم نمی شه                   میدونی زندگی بی غم نمیشه

من می خوام با تو باشم رها بشم از این قفس      میدونی سخت شده واسم دیگه کشیدنه نفس

ولی تو دلت هوای دیگه داشت                          پیش اون یکی بار نوای دیگه داشت

من گفتم شاید بمیره اون یکی یار                   بد دوباره تو بیای بگی منو میخوای

حالا بمیره یا که بره فرغی نمی کمنه واسم           هرچی میشه بزار بشه آخه یه زمانی یارم میمرد واسم

قبلنا بهم میگفت خیلی دوستت دارم تورو              حالا که پیشش میرم میگه از پیشم برو

بد بهش میگم چی شد دوستیه ما                      این بودش قل قرارمون تو کوچه ها

اونجا شاهد بودن همه گلایه لاله                  میدونی زندگی کردن  بی تو برام  محاله       

چرا یادت نمیاد لب ساحل روی شونم          بهم گفتی دوستت دارم گفتم میدونم                

نمی دونم کی تموم میشه گلایه هام          ولی کاش میشد یه روز برگردیو بگی منم تورو میخوام